De laatste dagen gaat alles echt helemaal geweldig. Een glimlach op mijn gezicht tot ik in mijn kamer ben en alles ineens als een zwaar pakketje op me valt en ik besef dat ik eigenlijk te veel weet. Dat het niet goed gaat met een groot deel van mijn vriendinnen. Hoewel een ervan nog niet echt een vriendin is(?) Van bijna iedereen weet ik wel iets waar ik niks van mag zeggen. Eigenlijk maakt het alles alleen maar moeilijker. Ik kan er hier ook niet over schrijven aangezien er al wat mensen die k ken meelezen. Tot nu toe ben ik de hele dag bezig geweest. School tot kwart over 4. Daarna msnen en bezig zijn met een van die meisjes om erachter te komen wat haar dwars zat aangezien ze telkens eroverheen praatte als ik vroeg wat er was. Toen eten, naar de sportschool fietsen en daar weer met een andere vriendin praten over haar probleem. Dan een uurtje flink sporten en nu ben ik eindelijk thuis. Even rust en nu voel ik het. Ik ben zo moe, het sporten heeft me een pudding gevoel gegeven in mijn armen en de problemen van anderen malen door mijn hoofd. Ziek word ik ervan. Morgen weer school, weer die glimlach, weer druk zijn. Maar weetje, that's life. Ik overleef t wel. Ik ben sterk ik kan dit aan. :)

xxx

Eindelijk ben ik dan 16 en weetje, het boeit me geen fuck. Ik voel me niet anders, niet beter, niet slechter. Gewoon hetzelfde. ik had aan het begin van het jaar als goede voornemen om 42 kilo te wegen voor mijn verjaardag... vreselijke fail dus. Maarja... we komen er wel

De laatste 4 dagen waren echt geweldig ook al voelde ik me overdag zwaar klote. Het was een schoolreis naar Grou in friesland. Het was echt gezellig. Ik heb gezoend met een jongen, gezopen, weinig gegeten, gepraat, geluisterd, gefeest. Ik kon gisteren eindelijk eens kwijt wat me dwars zit, tegen iemand die ik ook nog eens nauwelijks ken. Ik voel me echt zo opgelucht en blij. Ook omdat zij ook wat van haar problemen op tafel gegooit heeft. Daarna hebben we samen lekker gezopen... Echt geweldig gwn...

Vandaag: de dag dat mijn rooster op school bekent werd.

Nice, mijn rooster is best chill. Fijn, het past in mijn leven. Ik zit waarschijnlijk wel bij bijna alle lessen allean. maar eigenlijk ben ik daar blij om. Eindelijk eens chill zijn, me afsluiten van alles en iedereen en gewoon kunnen tekenen zonder dat iemand meekijkt.

Eten gaat slecht, sporten ook. Ik ben nog steeds bezig met afvallen en om eerlijk te zijn is er nog geen fuck veranderd met voor de vakantie... Ik wil dat mensen vragen of ik ben afgevallen als k weer op school ben.

Ondertussen zitten er van die kut stemmetje in mijn hoofd te zeuren dat ik alles weer fout doe. Bahbahbah.

Morgen mss naar Amsterdam met een meisje dat ik eigenlijk niet zo goed ken. Opsich heb ik er best wel zin in. Stiekem.

kleine update...

Pimpblog is terug, ik ben terug, mijn gewicht is terug. Fijn oh fijn. Alles lijkt zo geweldig te gaan... not. Ik heb niet eens zin om uit te gaan vanavond. Of nja naar dat cafétje een dorp verderop, of stadje hoe je het wil noemen. Waarom ga ik dan toch? Voor de drank. Haha, ja, ik weet het ik ben zielig. Oh, en ik zie zo juist dat er heel veel nieuwe mensen zijn, alweer. Nou ik zal me dan nog maar eens voorstellen, misschein ook leuk voor de mensen die me hier al kende, om te weten hoe het er nu voor staat.

Naam: Yesterday

Leeftijd: 15 (over 41 dagen niet meer)

Hobby's : tekenen, bloggen

geobsedeerd door (niet)eten

Bang om dik te zijn, mensen te verliezen, iemand dichtbij te laten komen, gelieft te worden, dat mensen in haar hoofd kunnen kijken. Ja, mijn grootste angst is dat mensen in mijn hoofd kunnen kijken en vaak ben ik ervan overtuigt dat mensen dat kunnen. Ja, gek, dat ben ik ook, noem het maar geschift, zoals jij het wil. Noem me maar onzeker, maar de waarheid is dat ik mezelf ken en ik de waarheid zie

Deze blog ben ik ooit eens begonnen om alles beter te laten worden. Nee, het is nóg niet beter geworden. Ik ben ervan overtuigt dat alles beter wordt voor mijn 16e verjaardag, mocht dat niet zo zijn, dan ben ik weg. Waarom dan? Ik heb aan een vriendin beloofd niks stoms te doen tot mijn 16e verjaardag. Niet te springen, mezelf op te hangen of te verdrinken en ja, die belofte ga ik wél houden. Ik zal niks stoms doen voor mijn 16e verjaardag.

Het zou leuk zijn als jullie je ook even voorstellen hieronder.

-xx-

Want to know more? Feel free to comment, even if you think you have a stupid question. I'll always answer.

Ik heb al een tijdje niet meer geschreven... Ik voelde de behoefte niet meer ofzo. Het is ongeveer 3 weken geleden ofzo. In die tijd heb ik zitten denken en luisteren naar mensen. Kijken wat ze nou echt bedoelen.

Ik heb besloten om weer eens te beginnen met mijn geweldige afvalronde en hoop 17 kilo af te vallen. Streefgewicht: 47 kilo. Why? Er was een gesprek tussen mijn moeder en mij ongeveer zo:

'Mam, ik moet nieuwe broeken hebben, ik word te dik voor deze'

'Nee, dan ga je maar wat minder eten'

Well, thanks mom '-.-

Maarja dat bewijst maar weer dat iedereen dik zit te liegen tegen me. Als mijn moeder het al zegt dan zal het wel waar zijn, toch?

Wat er nog op mijn blog komt te staa... Nou eigenlijk niks bijzonders ofzo... Misschien wat gezeur, wat blijïgheid ofzo, voor zover dat kan. But I'll try, right? Mss komt er ook wel niks meer te staan. Te riskant ofzo? Nja we'll see what will happen.

Arg, ik kan d'r niet uit staan! Waarom? Waarom doet ze dat toch altijd? Het is weer eens proefwerkweek. Ik leer niet zo veel, dat weten we nu wel. 'Je gaat zo wel leren hè?' Arg kut wijf! Ik ben het zat. Ik ben haar gedrijg zat. Het is nooit goed. Het moet altijd maar beter. Ik kan geen rolmodel zijn. Nee, ik wil niet zo zijn als mijn zusje. Ik vond mijn cijfers altijd aan de lage kant. Nu zie ik dat ze zijn niet laag, zelfs redelijk goed. Maar zij, zij vindt het nooit goed. Altijd maar weer zeuren, altijd maar weer zeggen dat ik niet hard genoeg leer. 'Je had op atheneum kunnen zitten als je iets uit voert' Ja, dat had ik kunnen doen, maar ik voel er niks voor. Kut wijf dat ze is. Nu ineens is zij oh-zo zielig. Gaat ze bij pap zielig zitten te doen. 'Ik heb het zo zwaar' Mens stik! Kijk wat dit met mij doet. Kijk wat je MIJ aan hebt gedaan. Kijk eens goed, zie je dan dat blije meisje wat er ooit was? Nee, waarom? Nou omdat het nooit goed genoeg is voor jou! Omdat dat meisje altijd maar weer iets beter moet doen. Ga leren, ga je kamer opruimen. Doe de was in de wasmand. Ruim je bord op. Ga huiswerk maken. Ben je nou nog niet aan het leren? Zit ze wat te doen alsof ze me wel kan killen. Ik kon het weer niet laten te reageren:*ik ga met mijn vinger langs mijn nek  'Dalijk doe ik dat met jou, op de meest pijnlijke manier!'

Ik ben blij als ik weg kan. Donderdag een hele dag, zonder haar, zonder ook maar iemand die me enigzins nog kan iriteren.

Damn damn damn... Oké, KillingMe was sooo fucking right.. and I'm such an idioot...

En ja, tja, ik kan wel zeggen dat het me spijt en het een moment van zwakte was, maar weetje, ik was helder en ik had zoveel gedachte... dus hmmm... ik zal me moeten bewijzen... als het nog zin heeft?

De laatste week(?) heb ik gezocht naar iets anders, overal zag ik de dingen die niet waren zoals pimpblog, de dingen die fout waren en dat mensen daar echt geen fuck om je geven. Iedereen hier was/is  lief en aardig en probeert je te helpen en tja, I scewed it up. Ik heb het verpest, ik werd boos op de mensen die voor mijn toch wel belangrijk waren en dat ook nog zonder ook maar 1 geldige reden. Ik zat fout. Oké, nu voel ik me zielig, pathetic. denk van me wat je wilt, ja, ik ben een zielig hopeloos persoon. If you want to hurt me, I deserve it. But think about it, do you want to be as bad as I am?

Tja ja, ik haat deze site en toch toch kan ik het niet laten er iedere dag op te kijken, ooit was dit alles wat ik had, alles waar ik tegen kon praten waar ik even mezelf kan zijn... Maar weetje, há jullie kunnen me allemaal verrotten, deze site, dit alles, iedereen hier, alle nieuwe mensen, ik vind jullie niks... Ik mis de fokking mensen van vroeger ik mis de gezelligheid ik mis het dat iedereen elkaar kent...

háhá jullie jullie zijn fuckers, fakers en neppe fuckers bye

much love and have fun Me

And sorry Dirk, deze site was top

Pfff... Ik ben misselijk, alweer heb ik teveel gegeten, dit is al de 2e dag. Ik heb me al voorgenomen om dinsdag eens flink goed te gaan sporten, een uurtje of 3-4... tja als ik daar tijd voor heb. Als ik niet alweer zo moe ben dat ik op school bijna is slaap val en niet alweer zoveel huiswerk heb, dat ik uiteindelijk toch niet maak.

Vandaag hadden we ontbijt met z'n vieren. Na het ontbijt moesten wilde mijn moeder fantaseren over hoe ons leven eruit zou zien over 10 jaar. Ik heb wat oppervlakkige dingen gezegd:  Ik woonde waarschijnlijk bij de zee, misschien een kindje, misschien niet. Meer heb ik niet gezegd. Ik weet alleen dat ik waarschijnlijk niet meer hier in Limburg zal gaan wonen. Niet zo dichtbij mijn ouders, niet zo dichtbij het verleden. Ondertussen dacht ik na, gewoon voor mezelf. Wat zou ik hebben gestudeerd en waar zou ik werken? Zou ik nog vrijgezel zijn? Zou ik überhaubt nog leven? Want het leven is onvoorspelbaar. Morgen zou ik dood kunnen zijn... overreden door een vrachtwagen of gevallen van de trap en in een coma terecht komen. Het maakt me bang niet te weten wat de toekomst me zal brengen en ik ben bang om alleen te zijn en niemand meer te hebben om mee te praten....

Maar als ik ervan uit zou gaan dat ik(in het positiefste geval) bij de kunstacademie wordt aangenomen. Wat dan? Wat zou ik voor een werk gaan doen? Want als kunstenaar moet je zelf je succes maken en krijg je niet zo maar even promotie omdat je goed je best hebt gedaan. Nee, dit gaat over smaak, dit gaat over wat andere mensen van je werk vinden en hoe wil je iemands smaak beïnvloeden?

Jups, ik ben weer terug.... het heeft 5 dagen geduurt voordat ik echt gewoon gek van mezelf werd (wat maar weer laat zien dat ik zwak ben). Ik kan niet zonder een plekje om mijn gedachtes op te schrijven en blijkbaar ook niet zonder jullie geweldige reacties... Ik heb wel nog wat blogs gelezen, tuurlijk ik kon het weer niet laten en zelfs een nieuw account aangemaakt eergistere ofzo, maar meteen weer verwijderd, het voelde niet goed...

De laatste dagen zijn me een paar dingen heel duidelijk geworden. Ik heb in die 5 dagen telkens afgewisseld tussen boos, blij en verdrietig. Mijn gedachten werden alleen maar warriger en ik heb besloten iedereen maar gewoon zijn gang te laten gaan en zelf gewoon te doen wat ze van me verwachten.  Ook heb ik de laatste dagen teveel tegen mensen gelogen.. en tja mocht een van hun dit lezen, bij deze sorry...

Ik ben er klaar mee, met deze site, ja ik ben er nu een jaar en een dag op.. ik weet het, maar wat hier ooit was is nu weg voor mij... de magie is er niet meer, de mensen zijn er niet meer de gevoelens zijn er niet meer... Ik ben klaar... klaar met schijven, met denken en met praten..

...Altans voorlopig even niet

Ja, mijn rare trekjes hmm volgens mij zijn dat er niet zo veel dus eens kijken hoe ver we komen...

1. Als k gestressed ben óf heel veel eten óf juist niks eten
2. Freaken als mensen mijn buik aanraken, van binnen raak ik dan helemaal van streek zoals met de ringen ja, als die mensen mij vast pakken schrik ik zo dat ik niet meer kan afspringen
3. Ik kan niet tegen knuffelen, maar houd van de knuffel emoticon op msn
4. Ik heb echt vreselijke haat aan familie uitjes
5. Van wandelen wordt mijn hoofd leeg
6. Teken in ieder schrift behalve mijn geschiedenisschrift

Nou dat was het wel zo een beetje denk ik... hmm wordt nog geupdate als me nog wat te binnen schiet

Hmm heerlijk vandag scheen de zon, maar helaas heb ik er niet van kunnen genieten. Vandaag had ik een pest bui en had een hekel aan wat iedereen zei en deed. Ik was boos.. waarom? Ik weet het niet. Ook had ik het de hele dag koud, iet normaal terwijl iedereen het super heet had voelde ik me een ijsklontje...

Alweer heb ik het laatste uur de snikken in moeten houden en alweer heb ik het geprobeerd om op 2 crackers met kaas te leven. Dit keer met succes... Vanavond lekker sporten, ja misschien komt het dan toch nog allemaal goed.

Ik heb besloten mensen niks meer te vertellen, het heeft toch geen zin, alles wordt er alleen maar erger van en niemand zit om mijn gezeik te wachten als ze zelf al genoeg aan hun hoofd hebben.

Ik heb trouwens besloten niet meer uit te gaan morgen, blijkbaar wil toch niemand me erbij hebben en waarom zou ik gaan? Om me vol te zuipen en weer eens een keer een leuke avond te hebben, me niet onzeker te voelen en eindelijk eens los te gaan. Ja, maar blijkbaar is me dat niet gegunt en vinden mensen het leuker om mij te haten... yeah, why would I care.

Pff, was ik 4 maanden geleden toch maar van de brug af gesprongen... had ik deze shit niet meegemaakt en was alles beter geweest, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen die nu met mij opgescheept zitten. Die er keer op keer voor me zijn en die ik telkens weer teleurstel, mensen die ik niet kan helpen of waar ik niet genoeg mijn best voor doe. Was ik maar gesprongen, dan sliep ik nu voor altijd...

Soms iriteer je je zo erg aan mensen dat je het gaat afreageren op de mensen die je het meeste nodig hebt. De mensen waar je het meeste om geeft. Ja, zo een persoon ben ik. Je hoeft maar net 1x há te veel zeggen en ik kan dan zo kwaat zijn. Ja, van binnen brand ik dan en wil ik iemand het liefst vermoorden... Ja, zo iemand ben ik. Iemand die zich in moet houden, zodat er niks gebeurt. Het lukt... Na 1x bijna van de bruggesprongen te zijn en al een heleboel keren op het punt te hebben gestaan iemand dood te willen slaan ben ik zo ver. Ja, ik kan mezelf inhouden. Oké af en toe een schreeuwbui, een duw of een klap kun je verwachten, maar het gaat oké.

Vandaag was een rot dag, het begon goed. Ja, ik dacht eraan dat ik vorige week maandag had gedacht dat het al vrijdag was.. maar na het 2e lesuur storte ik in. Ik heb de hele dag met een snik in mijn keel rondgelopen en de tranen binnen proberen te houden. 1x een klein uitbarstinkje op een jongen die het nodig vond met zijn tafel tegen mijn stoel te bonken, maar dat was het en ik kon het niet laten, ik heb een broodje kaas uit de kantine gehaald herinner ik me net, hoe kan ik zo dom zijn geweest... nee, ik heb toch niet weinig gegeten bedenk ik me net dat ene broodje was te veel veel te veel. Na 2,5 uur sporten ben ik er nog steeds boos over, ondanks dat ik me uitgeput voel is het nog niet goed. Telkens onder de combat les hoorde ik mezelf denken: Kom op dik kind, als je dun wilt worden moet je goed mee doen. Ja, dat maakte dat ik de hele les actief mee heb gedaan... dat maakt dat ik me goed voelde toen ik naar huisfietste, maar toen ik achter de pc kroop besefte ik dat ik te weinig had gedaan, toen ik er écht over na ging denken bleek dat ik gewoon een slappeling ben met slappe excuses als.. Ik heb een slechte conditie en mijn spier voelt alsof hij wordt lek geprikt... Ja, die slappe excuses die moeten ook nog weg.

Pfff.. Vrijdag ja, de vriend van een vriendin van mij heeft het uitgemaakt... Ik wist al dat het ging gebeuren, hij vroeg raad aan mij dus ik zei dat hij eerst eens met haar moest gaan praten en wauw wonder boven wonder vond hij het een goed idee. Dat was op woendag volgens mij. Toen werd het vrijdagavond ik was op msn, zoals gewoonlijk en toen kwam die jongen dus online... en ja, het was uit, of ik even met haar wilde gaan praten, sure, dat doe ik wel. Dus ik belde haar. Ja, ik ging even naar haar toe, dat leek me toch beter. Paps had me met de auto gebracht en jemig, ik heb die vriendin nog nooit zo gebroken gezien. Ze huilde, iets wat ze al in geen 4 jaar meer heeft gedaan terwijl ik erbij was. Nou het eerste uur heeft ze alleen maar gehuild, daarna werd ze boos en uiteindelijk zaten we lachend op de bank... rond half 11 ging ik naar huis en om kwart over 8 was ik daar...

De volgende dag was haar ex online en hij is nja iemand waar ik graag mee om ga, ik vroeg hoe het ging en hij zei dat het niet zo goed ging nja... ik vertelde dat ik ging wandelen en vroeg of hij zin had om mee te gaan, aangezien wandelen mij altijd wel goed doet. Mijn moeder zei dat ik van hem af moest blijven en ik had haar uitgelegd dat het gewoon een vriend was en blabla...Ja, het was wel gezellig.. maar we zijn niet meer als vrienden.

Nu heb ik dus een beetje zeik met haar, omdat ze niks zei op mijn hoi, oké, het is bullshit dat ik daar pissed om wordt, maar ik heb gewoon een uur lang zitten wachten op een hoi en ze praatte ook gewoon met andere mensen is het dan zo moeilijk om hoi te zeggen ofzo? Nee, was bezig en ja ze is zielig, omdat hij het uit heeft gemaakt, maar het moet op een begeven moment klaar zijn, get over it.

En nu wil hij weer terug naar haar, hoor ik net terwijl ik dit aan het typen was en hij wilde advies van mij... blerg >.< nja ik doe niet meer mee heb ik gezegd ik wil er niet tussen zitten en hij begreep het, gelukkig

Ja, dat is het enige geluid wat mijn hoofd vult. Ik moet nog leren en zo veel doen, maar k kan het niet. Ik ben op, zowel geestelijk als lichamelijk. Het faken de afgelopen week leek perfect te werken, iedereen trapte erin en vond het veel fijner volgens mij, maar het vreet zoveel energie, net zoals het eten en het afslaan van snoep. Iemand vroeg of ik ook wat chips wilde en ik zei: 'Nee, ik snoep niet' Je had die gezichten moeten zien, omg, ze keken me aan alsof ik net een moord bekent had.  Ik ben op, ik huilde bijna, alleen omdat ik een ijsje at en ik zit hier nu met een kut gevoel van hier tot tokyo. Pfff, maar nja de andere mensen mogen me nu meer. Ik heb de het boeit me niet houding aangeleerd in de klas en ben blij in de pauzes, ja zo hoor ik te zijn, zo vinden mensen me oké.

Ergens deze week had ik iets raars, ik zocht een vriendin van me en liep langs een groepje klasgenoten, toen draaide een meisje uit mijn klas zich om, dus ik keek haar recht aan en zonder erover na te denken flap ik eruit: 'Joëlle is er iets?'. Zonder dat je ook maar aan haar kon zien dat er iets was of dat ze zich slecht voelde en ze keek me aan en ik dacht gvd, er is echt iets. Ze knikte en de rest van de groep draaide zich om.  Ergens vandaan hoorde ik iemand vragen: 'Wat is er dan?' Ze schudde haar hoofd en gaf geen antwoord. Toen iedereen weg was vroeg ik het haar en nja de vertelde het, het verbaasde me, ik ga nooit met d'r om en praat nouwelijks met haar en toch vertelt ze me wat er was hoewel ze niks tegen haar vriendinnen zegt.

Ze geloven ook écht werkelijk álles... alles wat je zegt, ze zijn blind voor emoties en ze luisteren niet goed genoeg om de snik in je stem te horen of de teleurgsteldheid op je gezicht te zien. Háháhá.

Ik had vandaag dus fittest op de fitnessding en toen kreeg k een uitdraai van alles wat ze hadden gemeten.. mams vraagt ernaar:'kwam er wat bijzonders uit?'

Ik doe net alsof ik het nog niet heb gekeken en antwoord: 'Neuh, k ben heel normaal'

Pff welke sukkel gelooft dat nou?'-.- Nee, ik was weer degene met 5 kilo te veel vet... pff tering zooi... Ik wist het, ik had er iets aan kunnen doen, maar het was al woensdag voor ik het wist en dan helpt maar 2 droge krekkers eten op de morgen ook niet meer, dan helpt niks meer, dan ben je te laat ja... maar pff dat ze het geloofde, dat iedereen mij gelooft... mijn gedrag, de dingen die ik zeg... háháhá, de helft van de tijd ben ik niet eens eerlijk, behalve hier, hier kan ik praten, doen en denken zoals ik wil hier kan ik praten tegen de mensen waar ik tegen wil praten en ben ik ook eerlijk tegen iedereen.